κατώφλι

Αυτό που με κέρδισε ήταν το μυαλό σου.

Όλα τα άλλα ήρθαν αργότερα.

Το πρώτο που γνώρισα ήταν οι σκέψεις σου. Μικρά μαύρα γράμματα στο λευκό φόντο της οθόνης. Σκέψεις που έτρεφαν τις δικές μου, που τις αγκάλιαζαν με ενθουσιασμό και ταξίδευαν μαζί τους.

Μαζί σου μπορούσα να Μιλήσω, μπορούσα να Μοιραστώ όσα γεννούσε το μυαλό μου, χωρίς να χρειάζεται ούτε να τα λογοκρίνω, ούτε να τα ερμηνεύσω, να τα απλουστεύσω, να τα κατακερματίσω για να μπορέσει να τα συλλάβει μια διάνοια λίγα σκαλιά πιο κάτω από τη δική μου.

Μαζί σου ένιωθα ίσος προς ίσον.

Ο νους μου αναμετριόταν με το δικό σου και εύρισκε έναν άξιο αντίπαλο, έναν άξιο συνοδοιπόρο.

Μα ο νους είναι το κατώφλι της ψυχής.

Πέρασα το κατώφλι αυτό και μπήκα στην ψυχή σου.

Ήταν τόσο εύκολο να μιλώ σε σένα! Ήξερες να ακούς με τόση αποδοχή, με τόση ηρεμία, με τόση γλύκα! Η υπομονή σου άνοιξε τη μία μετά την άλλη τις κλειδωμένες πόρτες της μνήμης μου. Ξεδίπλωσα το ένα μετά το άλλο τα τυλιγμένα φύλλα της καρδιάς μου. Ξετύλιξα τον εαυτό μου στα πόδια σου όπως ξετυλίγουν το ένα πάνω στο άλλο τα χαλιά οι ανατολίτες έμποροι.

Μπορούσα επιτέλους να μιλήσω με έναν Άντρα.

Πόσο διαφορετικό ήταν!

Είχα συνηθίσει να εμπιστεύομαι γυναίκες, να μοιράζομαι σκέψεις, αισθήματα, όνειρα, με γυναίκες. Λάτρευα το γυναικείο σώμα, τη γυναικεία ψυχή. Οι άντρες στροβιλίζονταν μακριά, στην περιφέρεια της ζωής μου, πλάσματα ανόητα και ακατανόητα.

Μα εσύ... εσύ ήσουν Διαφορετικός, εσύ ήσουν Ξεχωριστός.

Και ξεδιπλώθηκες κι εσύ στα πόδια μου, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, μικρά μαύρα γράμματα πάνω στο λευκό της οθόνης. Και πήρα τη φοβισμένη σου καρδιά και τη ζέστανα στη χούφτα μου και στην ξανάδωσα πίσω λεύτερη και δυνατή.

Έτοιμη να πετάξει μακριά μου στο πρώτο της φτερούγισμα.

χέρια αρπακτικού

σε γυρεύω με λαχτάρα

τα χέρια μου γλιστρούν πάνω σε τζάμι


σε προσμένω με αγωνία

η άμμος κυλά ανάμεσα στα δάχτυλά μου


σε αρπάζω απελπισμένα

μια χούφτα αέρας η μορφή σου


no longer can you feel me

you are beyond my grasp

θαυμαστός καινούριος κόσμος

Από τότε που έφυγες, το ερωτικό μου κομμάτι έχει στεγνώσει, έχει συρρικνωθεί, έχει ατροφήσει - ή μήπως ακρωτηριάστηκε; Μήπως το χτύπημα ήταν τόσο βαρύ και τόσο βαθύ ώστε το απόκοψε από τη ρίζα του, και ποτέ πια δεν θα το ξαναβρώ;

Φαντασιώνομαι εκδίκηση, βασανιστήρια, τιμωρία.

Βουλιάζω απολαυστικά στο βούρκο του μίσους, της ζήλιας, του φθόνου, αισθήματα πρωτόγνωρα, πάθη αδιανόητα. Ένα άγνωστο τέρας αναδύεται στην ψυχή μου. Γνωρίζω τις πλέον απόκρυφες και σκοτεινές πτυχές της ύπαρξής μου.

Σε σκέφτομαι μαζί της να γελάτε ευτυχισμένοι οι δυο σας και στο μυαλό μου κυλάει δηλητήριο πράσινο, πηχτό σαν αίμα. Παίζω και ξαναπαίζω στην οθόνη μέσα μου σενάρια γεμάτα καυστικές ατάκες, οργισμένα ξεσπάσματα, ψυχρή χαιρεκακία.

Σιχαίνομαι τον εαυτό μου και απολαμβάνω.

Αγάπη μου, χάρη σε σένα γνωρίζω ένα θαυμαστό καινούριο κόσμο.

μετά

Κοίταξα έξω από το παράθυρο του ξενοδοχείου.

Η θάλασσα γκρίζα, γαλήνια, τα σύννεφα χαμηλά και φιλικά.

Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τέτοια πληρότητα, τέτοια γαλήνη, τέτοια ασφάλεια. Πρώτη φορά στη ζωή μου δόθηκα τόσο ολοκληρωτικά. Πρώτη φορά εμπιστεύτηκα απόλυτα. Σου πρόσφερα τον εαυτό μου ολόκληρο, τον εαυτό μου τον μισό, τον πονεμένο, και μου τον ξανάδωσες πίσω γιατρεμένο.

Η μουσική σε ενοχλούσε, δεν ήθελες καφέ, το παγωτό έλιωσε, το κερί έσβησε.

Η δική μας φλόγα άναψε και σιγοκαίει ακόμη μέσα μου άσβεστη.

Τα χέρια σου να με εξερευνούν διστακτικά, επιτακτικά, ακόρεστα, λατρευτικά.

Σκόρπιες λέξεις και εικόνες.

Σκυμμένος ανάμεσα στα πόδια μου με γλείφεις και μου λες,
- Α, πόσα χρόνια είχα να κάνω κάτι τέτοιο!

Μπαίνεις μέσα μου από πίσω για δεύτερη φορά - ή μήπως τρίτη;
Με κρατάς σφιχτά πάνω σου λίγο πριν τελειώσεις,
- Παράτησα τη γυναίκα μου για σένα!

Γλείφουμε τα βουτηγμένα στη μαρμελάδα αμαρτωλά μας χέρια, άτακτα παιδιά.

Και πάνω απ' όλα γελάμε, γελάμε!

Πόσο αγαπώ να γελάμε μαζί!

Πόσο αγαπώ να κάνουμε έρωτα, να σταματάμε, να κουβεντιάζουμε, να ξανακάνουμε έρωτα, και ενώ κάνουμε έρωτα να μιλάμε, να γελάμε, να παίζουμε, να παθιαζόμαστε, να χανόμαστε και να ξαναβρισκόμαστε, ηθοποιοί, θεατές και σκηνοθέτες.

Στο δρόμο της επιστροφής οι σκέψεις μου είναι ναρκωμένες. Αιωρούμαι μέσα σε ένα απαλό σύννεφο, γλιστρώ μαλακά πίσω στην πραγματικότητα. Στον ορίζοντα του μυαλού μου σκάνε πολύχρωμα πυροτεχνήματα, σβήνουν και σκορπούν αργά στο βάθος.

Όπου πηγαίνω σε κουβαλώ μέσα μου.

σπουδή σε κόκκινο

παρθενική πτήση

Η πρώτη μας συνάντηση.

Άρχισα τις ετοιμασίες μέρες, εβδομάδες πριν. Προγραμματισμός, συνεννοήσεις, κρατήσεις σε αεροπλάνα και σε ξενοδοχεία, ραντεβού στο κομμωτήριο.

Τι ρούχα να φορέσω; Κάτι κολακευτικό αλλά όχι πολύ προκλητικό, κάτι θηλυκό αλλά όχι πρόστυχο. Α, και να βγαίνουν εύκολα. Και εσώρουχα; Να είναι σέξυ αλλά όχι πουτανέ, να αναδεικνύουν το σώμα μου χωρίς να το αποκαλύπτουν, και να μπορώ να τα κάνω όλα και χωρίς να τα βγάλω.

Ναι, νιώθω αμηχανία για το σώμα μου. Αυτό το ταλαίπωρο, τυραννισμένο σώμα, αυτό το σώμα το κουρασμένο από μια πορεία σαράντα χρόνων, δυο γέννες, δέκα μήνες θηλασμού και μια εξωμήτρια κύηση, με μια ουλή σκαμμένη στη ρίζα της κοιλιάς μου, εκεί ακριβώς που αρχίζουν οι τρίχες του εφηβαίου.

Το κόκκινο κορμάκι. Μάλλον κομπιναιζόν θα το έλεγα. Ελαστικό, εφαρμοστό, κόκκινη δαντέλα να αγκαλιάζει παιχνιδιάρικα το σώμα μου, αφήνοντας να φαίνονται αρκετά και να υπονοούνται ακόμη περισσότερα. Ανοιχτό από κάτω επιτρέποντας τα παιχνίδια. Το κόκκινο κορμάκι λοιπόν, και ένα μαύρο δαντελένιο κυλοτάκι.

Κόκκινη μακριά φούστα με σκίσιμο στο πλάι και ένα μαύρο λεπτό ζακετάκι φορεμένο κατευθείαν πάνω από τα εσώρουχα. Μακριές μαύρες κάλτσες με σιλικόνη. Παπούτσια μαύρα ψηλοτάκουνα.

Στο κομμωτήριο έμεινα πέντε ώρες. Defriz, ρολά, σεσουάρ, μανικιούρ, χτένισμα. Απόλυτη χαλάρωση.

Αφέθηκα στα χέρια των κοριτσιών, αφέθηκα να με φροντίσουν, να με περιποιηθούν, να με κανακέψουν. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου. Αφέθηκα να με ετοιμάσουν σαν παρθένα νύφη για να δοθεί στον άντρα που την περιμένει, στον άντρα που περιμένει εκείνη μια ζωή, υφαίνοντας τα όνειρά της.

Τη μεγάλη μέρα έφυγα νωρίς από το σπίτι με εκδρομικά ρούχα. Στο πάρκινγκ του αεροδρομίου έβγαλα το τζην και τα αρβυλάκια και μεταμορφώθηκα. Έβγαλα από το σακίδιο την αμφίεση. Μακιγιάζ στις τουαλέτες. Κόκκινο κραγιόν της φωτιάς, μαύρο eyeliner, μαύρη μάσκαρα, φυσικοί τόνοι στις σκιές.

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη.

Ποια ήμουν;

Άραγε υποδυόμουν έναν ρόλο ή απενδυόμουν έναν άλλον;

Ίσως και τα δύο.

Στο ξενοδοχείο ζήτησα δωμάτιο για μια μέρα. Ένας άντρας δίπλα μου στη ρεσεψιόν κάρφωσε το βλέμμα του πάνω μου και με κοίταξε μαγνητισμένος με ελαφρύ χαμόγελο.

Ήμουν ελκυστική.

Ήμουν θηλυκή.

Ήμουν όμορφη.

Όταν βρέθηκα στο δωμάτιο ξεδίπλωσα το σκηνικό. Ένα πορτοκαλί μαντίλι με χάντρες ριγμένο στη μια μεριά του καθρέφτη. Ένα walkman με μια κασσέτα των Asian Fusion. Ένα κερί με άρωμα τριαντάφυλλου. Παγωτό σοκολάτα στο ψυγείο – το αγαπημένο σου. Γκαζάκι, μπρίκι, φλιτζάνι, καφές. Θέλω τον καφέ που θα πιούμε μετά να τον φτιάξω με τα χέρια μου.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και περιμένω.

Ο νους μου άδειο δοχείο δεκτικό.

Τρία ελαφριά χτυπήματα στην πόρτα.

Καλωσήλθες.

μαύρο με φούξια